وقتی برای رویش

باید رقاص میشدم٬ راه رفتن روی پنجهی پا٬ زندگی کردن بر صحنهی تئاتر٬ تجسد تراژدی بودن! واقعا باید رقاص میشدم٬ نوازنده واقعی یک ویولون واقعی٬ که صدای نوت هایش قلب آدم ها را٬ و پیش از آن قاب نوازنده را منجمد کند! باید نوازنده و رقصنده میشدم٬ به جای نویسنده و مجسمه ساز٬ آخر همه چیز قبلا به بهترین شکلی گفته شده٬ و دیگر چه لازم است این همه حرافی٬ .. و کدام مجسمه سازی از ساختن تن خودت برای تراژدی ٬...

ممکن است حمله های هراس ذاتا کشنده نباشند٬ به همان اندازه که ممکن است محرکی باشند برای این که نقطه بگذارم وسط این خط و این درد بیپایان را متوقف کنم *بخشی از یک شعر نوشته شده توسط فاطمه در 1:27 | | لینک به این مطلب...