برای هشت مارس

پنجشنبه نوزدهم اسفند ۱۳۹۵

برای هشت مارس

« این قدر در مورد همه چیز نظر می دهی مردها را فراری می کنی، مردها از زن هایی که در مورد مسائل جدی حرف می زنند خوششان نمی آید»
« مثل دخترها لباس نمی پوشی، می خواهی چه چیزی را ثابت کنی؟»
« مردها دنبال رنگ و رخ هستند، وقتی هیچ دستی به صورتت نمی بری معلوم است که کسی سراغت نمی آید»
« تو با رییس بحث می کنی، برای همین به کار ما سرکشی نمی کند، می خواهد مثل باقی دخترها قبولش داشته باشی»
« مردم دنبال دختر می گردند، کسی که مثل دخترها رفتار کند، تو فرق می کنی»
...
این ها فقط بخشی از عبارت هایی است که من «هر روز» از آدم های اطرافم می شنوم، ... سوای آن خشونتی که در تاکسی و مترو و خرید کردن و خیابان رایج است، سوای زن ها و مردهایی که در خیابان با زل زدن توی چشم هام می خواهند به من بفهمانند که از نظرشان عادی نیستم، سوای همه عدم پذیرش های خانواده و دوستان و همکاران؛ این ها بخشی از خشونت پنهان زیر پوست دست های مهربانی است که می خواهند به « راه راست» هدایتم کنند.
معمولا از این چیزها حرف نمی زنم، نه به خاطر این که شبیه نق زدن است، و نه به خاطر این که بیش از حدود معمول من، به « خودم» اختصاص دارد، بیشتر به این دلیل که نگران هستم روایت این اظهارات به آن ها رسمیت بیشتری بدهد، موارد اتهام را به تایید گروه بیشتری از آشنایانم برساند، و معترضانه به نظر بیاید؛ با این حال، این عبارات حتی وقتی نقل نمی شوند، آزاردهنده و مشغولیت آفرین هستند.
بیشتر از آن برابری طلب هستم که خودم را فیمنیست بدانم، نوشتن این که انکار جنسیت با اجبار یک نوع پوشش، خشن ترین نوع سرکوب زیست است هم که دیگر تکراری است، پس همه این نوشته ها برای چیست؟ برای یادآوری این که با وجود گرامی داشت این همه مناسبت های جهانی، و همه آمارهای افزایش شمار دارندگان مدارک دانشگاهی و شاغلان و مسافران به شرق تا غرب دنیا، ما هنوز در دوران زبان باینری زندگی می کنیم، زیستمان، حداقل آن طور که من تجربه می کنم، هنوز به یک طیف که حدودی از همه چیز را به رسمیت بشناسد ارتقا پیدا نکرده، هنوز برای همه چیز الگوهای رسمی وجود دارد که باید از آن ها تبعیت کرد یا بیرون دایره افتاد، همه خشونت ها با این عبارت که « خودت این طور می خواهی» توجیه می شود، و آدم ها با لبخند برایم می گویند: «تو مال اینجا نیستی»