چرا بیروت57 رمان بدی است

خواندمش، اولش حتی نمی خواستم برای خریدنش پول بدهم، اما خریدمش و خواندمش و عبارت های نقضی هم در آن پیدا کردم که لحظاتی سکوتم را خرید، با این حال، بله، بیروت57 داستان بدی است، آبکی، رمانتیک، رادیکال، و دچار نقص در منطق خط اصلی اش.

ایراد مهم اش این است که نویسنده ( طبعا رمانتیک) فضا را اساسا تخت و یک رنگ دیده است، همه بد هستند، همه چیز شوم است، همه داستان ها به مرگ ختم می شود، و همه عشق ها بی سرانجام است، هیچ لذتی عاقبت خوبی ندارد، و هیچ موفقیتی در کار نیست.

این ها را البته با زبان شاعرانه گفتن آن قدر ها هم توی ذوق آدم نمی زند، اما اشکال این است که داستان را به شعری منثور تبدیل می کند با مضامین تکراری، شاید مناسب برای دورانی که داستان در آن نوشته شده، اما قطعا نا مناسب برای دورانی که داستان در آن خوانده می شود، چرا که شخصیت ها سیاه و سپید شده اند، و بغض نویسنده نسبت به شهر چنان آشکار است که از همه جای کتاب بیرون می زند.

به همه این دلایل بیروت57 کتاب خوبی نیست اگر انتظار دارید که یک داستان خوب بخوانید، اما از نگاهی دیگر، می شود از آن تقدیر هم کرد، اول به خاطر نثر کمتر خوددارش در بیان اشارات جنسی که تا حدود زیادی متحورانه به نظر می رسد، دیگر به خاطر این که در مجموع ما بسیار کم از ادبیات معاصر عرب می دانیم، کم ترجمه شده است و کم خوانده ایم، و این متن می تواند دریچه ای باشد برای حرکت در راهی که به شناخت کمی جدی تر از جامعه عرب منتهی شود.

نوشته شده توسط فاطمه در 3:22 | | لینک به این مطلب