از احتمالات

می توانستم پزشک بشوم٬ رییس بخش اورژانس یک بیمارستان وسط شهر که شیفت های ۳۰ ساعتی دارد٬ توی دفترش روی تخت بیمارستانی می خوابد٬ مچ دزد های مرفین را می گیرد٬ دارد جان می کند که تخصص جراحی بگیرد که راهش را بکشد برود وسط یک منطقه جنگی در یک جهنمی زیر توپ و آتش ضد هوایی برای پزشکان بدون مرز کار کند و آرزویش این باشد که یک بیمارستان شهربازی کودکان دایر کند در جایی که آسمانش صاف باشد و شب ها برای بچه ها قصه بخواند٬ صورتش را نقاشی کند که چشم های به گودی نشسته خون افتاده اش کسی را نترساند٬ توی گوش بچه های مرده بگوید چه کار خوبی کرده اند که تن نداده اند و نمانده اند٬ به معجزه ایمان بیاورد و بدون خرق عادت گریه کند٬ تهش هم تکیه داده به یک درخت بمیرد!