بازگشت به یسوعیت

اگر خدا بود و قرار بود همان طور که وعده داده در سختی ها ما را در آغوشش حمل کند٬ آیا حالا زمان باز کردن آن آغوش نبود؟

و اگر آن آغوش را باز نمیکند آیا معنی اش این نیست که میاندیشد لیاقت این .... لیاقت این ... لیاقت این درد و خسران را داریم؟!

و اگر لیاقت مان تنها همین درد است٬ آیا فغان و شکوه بیمعنی نیست؟ و آیا بی محل نیست اگر راه بیافتم به دنبال درمان؟ چه اگر درمانی و دلسوزی بود٬ باید بشارت از جایی سر می رسید و پیکی پیامی می رساند!

پس نه! امکان زیستی دیگر یک سر مزخرف است٬ این همان چیزی است که برای آن آفریده شدیم! درد بی معنی٬ که لیاقتش را داریم.

نوشته شده توسط فاطمه در 19:25 | | لینک به این مطلب