ساعت برنارد

اگر دست من بود، دنیا را در ساعت هفت و بیست و پنج دقیقه عصر یک روز جمعه تابستانی که آسمانش کمی ابری باشد نگه می داشتم، تا هوا برای ابد معلق میان شب و روز باقی بماند، مردم برای ابد معلق میان تعطیلی و غیر آن باقی بمانند، آسمان تا ابد معلق میان پوشیدگی و غیر آن باقی بماند.

دست من نیست، و سردرد از آن وحشی هاست که امکان هیچ بازی زبانی نمی دهد، نوشتن خوب پیش نمی رود، از پس بخش عمده ی کار گزارش ها برنیانده ام، روز هم که گذشته است و تمام.