رستگاری در چهار و چهل دقیقه

چشم هایم را باز کردم و اولین کلمه ای که پیش چشمم بود « documentrey» بود! در هفته های گذشته مدام مشغول نامه نوشتن به این و آن بودم، آخرین جواب منفی را امروز وقتی بیدار شدم گرفتم، دپارتمان مطالعات فرهنگی و زبان های دانشگاه کمبریج، گفتند با وجود این که کارهای من برایشان جالب است اما دوره ای که من مشتاقش هستم، « مطالعات فرهنگی مدرن و نظریات انتقادی» امسال اصلا دانشجو نمی گیرد! مدیر دپارتمان « جامعه شناسی تاریخی کمبریج» هم هفته پیش برایم نوشته بود هرچند می توانم برای رشته « مطالعات تاریخی جامعه شناسی و اقتصاد» ثبت نام کنم، اما روزمه دانشگاهی ام بیشتر به درد رشته های ارتباطی می خورد تا جامعه شناسی و پیشنهاد داده بود که مطالعه ام را در جامعه شناسی متمکز کنم تا بتوانم از تزم دفاع کنم! هر چه بیشتر جلوی صفحه های دانشگاه بیرمنگام نشستم بیشتر قانع شدم که بیرمنگام برای من باید شهر دکتری باشد نه یک ارشد دیگر! پس حالا چه کار کنم؟ ... بمانم و دوباره ارشد بدهم در مرز پرگهر؟ یا آن طور که دکتر فرقانی می گوید بروم ازدواج کنم؟!

وبلاگ چهار کلمه و چهل وبلاگ دقیقه کلمه صبح، در حالی که خیره شده بودم به نور تابیده توی اتاق و داشتم به تفسیرهایی که می شود از شکل سایه لامپ روی سقف داشت فکر می کردم، الهام دوباره نازل شده بود!

من قبلا بارها خلاف میلم حرکت کردم، وقتی می دانستم که تمام آنچه می خواهم غرق شدن در تاریخ تفکر و فلسفه است، متمرکز شدم بر خواندن علم رسانه، وقتی می دانستم که باید برگردم به اصالت اقتصادی ام، رفتم لابی مجلس، وقتی می دانستم که دیگر شغلم برایم تمام شده است، مسوولیت های تازه گرفتم، و وقتی قرارداد اولین کتابم را بستم، داستان های نیمه کاره را رها کردم که پایان نامه ام را به کتابی قابل خواندن تبدیل کنم! تاریخ من پر از این طغیان هاست و حالا چرا همه چیز را رها نکنم نروم سراغ آن چیزی که نخ نامرعی اش این همه مرا به خود کشیده مدام؟

آن قدر به سقف نگاه کردم تا هوا روشن شد، دو سه ساعتی خواب با خود بردم، و همین که چشم باز کردم هر چه فایل نیمه کاره از قبل در سرم مانده بود را بستم، برای مسوول دانشجویان تحصیلات تکمیلی کمبریج نوشتم هر چند پیشنهاد « مطالعات فیلم» بسیار سخاوتمندانه است اما ترجیه می دهم صبر کنم تا پذیرش دانشجو برای رشته مورد علاقه ام دوباره باز شود حتی اگر دو سه سال طول بکشد، و کار درخواست پذیرش از سه دانشگاه دیگر، کالج فیلم لندن، کالج مطالعات فرهنگی و فیلم گلاسکو و مدرسه هنرهای حلاق لندن را شروع کردم، شش هفته وقت دارم، و نمی دانم این باد مرا با خود کجا می رود، اما یادم هست که جایی به خیالام در مقالات شمس خواندم که گفته بود « چون در خود طلب دیدی، می آی و می رو، و مگو از این رفتن چه فایده، تو می رو، فایده خود حاصل آید»