فردا که بهار آید، مثلا!

Twin sisters گوش میکنم، صبح باید باشد، همیشه باید صبح باشد، و روی بیخوابی باشم، و از twin sisters به guns n roses برسم، راضی باشم از این که سی روز دیگر تا deadline آن جایزه باقی مانده است، امیدوارم باشم که 2020 سال بهتری خواهد بود، که گزارشم را تمام خواهم کرد، که تلفن بالاخره زنگ خواهد زد با شماره ناشناسی که منتظرش هستم، و کسی از احوالم خواهد پرسید، و این روزها، این پاییز کش امده، این سال بیهدف تمام خواهد شد، کنکور دکتری را پشت سر خواهم گذاشت، معجزه خواهد شد، و اردیبهشت سال بعد در ریتزر غرق خواهم شد که به مصاحبه برسم، و مهر سال بعد، از سوییس برگشتی، راهم را خواهد کشید به کلاسهای دکتری! حائز عنوان غصبی این روزهایم خواهم شد، پروپزال مرگ را به کاری که بیارزد تبدیل خواهم کرد، پروپزال غرب را خواهم نوشت، رمان تازهای شروع خواهم کرد، و کار تازهای که در آن بیم خالی شدن پشتم را نداشته باشم دوباره.

...