this goa kill ...

از صبح می دانستم که باید این کار را بکنم، صبر کردم تا شب بشود، تمام آوارش بریزد روی سرم، خراب و نرم، دست بردم جعبه را برداشتم، چیدمشان روی زمین.

هه، عجب خیال باطلی، نمایشگاه؟ از این ها؟ نه، این طوری نیست! به این راحتی نمی شود این یکی را بخیه کرد، این همان است که قرار است خون ریزی اش زمین گیرت کند، ... !

یک جایی، شاید نامجو بود در نوشخوار هایش می گفت اگر دست داده بود تا به حال خودم را اعدام کرده بودم، راست گفته بود. زیست دوگانه چنین است وقتی خودت مانع خودت هستی.

کم می آورم،Jeremy Denk explores six centuries of repertoire؛ بعدش چی؟ صبح دیگری، مقاله ای که از برنامه عقب است، پایان نامه ای که از برنامه عقب است، کاری که از برنامه عقب است، حتی همین جرمی دنک را هم عملا نمی شنوم، و هست برای این که این خالی متلاشی ام نکند. دارم همه چیز را به دندان می کشم، می رسد روزی که کسی آدمی را به دندان بکشد؟ که چشم باز کند آدمی ببیند بودش خواستنی است؟ که رها کند شدن را و به بودن بپردازد؟ پس پشت چند گدار دیگر؟